تو با یک جرعه ازدریای یادت

میان باغ قلبم جا گرفتی

تو با یک انعکاس نقره ای رنگ

مجال ناز از رعنا گرفتی

تو چون یک هدیه فیروزه ای رنگ

مرا بر قایق رویا نشاندی

و با یک لطف یک لبخند ساده

مرا به سرزمین عشق خواندی

تو دیوار میان قلب ها را

به رسم آسمانی ها شکستی

و چون حسی غریب و واژه ای سرخ

میان دفتر روحم نشستی

تو دریایی ترین ترسیم یک موج

تو تنها جاده دل تا خدایی

تو مثل شوق یک کودک لطیفی

تو مثل عطر یک گلدان رهایی

تو مثل نغمه موزون باران

به روی اطلسی ها نازنینی

و تا وقتی که روحم مال اینجاست

به روی صفحه دل می نشینی

              سرشار از حس بودن و نبودن

                              تمام آسمان مهتابی را می گردی

 و باز نگاه می کنی به آسمان

              و تنها یک ستاره از همه فانوسهای شهر

                                    آن بالا بالاها روشن ترین است

  عشق همان چلچراغ است

              و تنها عاشقان اهل رنج اند

                               و من عشق را پیراهن خود کرده ام

                                          همیشه تا .......

تو قرارمون روي بال شب اونور پل بي‌عبور

كنار رودي كه ميره تا شهر نور

تو پيچ پس‌كوچه‌ها، گلايه‌هاتو جا بذار

يادت نره بوسه‌هاتو همرات بيار

سارا وعده ما پشت مرز خاطره

سارا قسم به چشمات، چشام براهه يادت نره

واسه جشن گريه‌هام، شونه‌هاتو همرات بيار

تو كوله‌بارت كمي نوازش بذار

يه پيراهن ساده از جنس مهربوني بپوش

يه شال بافته از عشق بنداز رو دوش

سارا وعده ما پشت مرز خاطره

سارا قسم به چشمات، چشام براهه يادت نره

به زير بارون انتظار نشسته‌ام عمري بي‌قرار

تو راه اگه ديدي ابرها رو، به ابر تيره بگو نبار

به شهر خورشيد كه ميرسي، آفتاب رو برام بدزد بيار

به ابر تيره بگو نبار، بگو نبار، بگو نبار

سارا وعده ما پشت مرز خاطره

سارا قسم به چشمات، چشام براهه يادت نره

ای که تویی همه کسم                 بی   تو   میگیره   نفسم

اگه تو رو   داشته باشم                به هرچی میخوام میرسم

اي كاش مي دانستم چه وقت كليد در قفل خانه خدا مي چرخد و درب آن باز مي شود. و اي كاش مي دانستم كه آيا صداي من از اين سوي ديوار به آن سو ميرسد يا نه؟ و اي كاش صاحبخانه بداند كسي مدتها است كه پشت در منتظر و اميدوار و بي قرار است. و اي كاش قبل ازا ينكه بنده ا ش نا اميد شود وصبرش تمام شود وعزم رفتن كند، صاحبخانه در را باز مي كرد. اي كاش او مي دانست كسي پشت در است كه به او پناه آورده است و شنيده است اينجا خانه كسي است كه معين المتوكلين است

(والبته كه او مي داند) اي كاش حتي صاحبخانه از در زدن او به ستوه مي آمد و در را باز مي كرد. اي كاش كمكش مي كرد اي كاش .... اي كاش دلها آنقدر خالص بود كه دعاها قبل از پايين آمدن دستها مستجاب مي شد. **** معبودا از توهيچ گله اي ندارم . آنچه به آن گرفتارم رنجها و غصه هاي خود ساخته واختياري پراهميتي است كه براي خودخلق كرده ام. وتو مي داني كه اگر مثل هميشه به دادم نرسي ، دوام نمي آورم. پس، اي ممكن كننده نا ممكن ها به فريادم برس و من را به يقين برسان

بگذار گريه كنم براي عاطفه اي كه نيست و دنيايي كه انجمن حمايت از حيوانات دارد اما انسان پا برهنه و عريان ميدود براي دنيايي كه زيست شناسان رمانتيكش سوگوار انقراض نسل دايناسورند بگذار گريه كنم براي انساني كه راه كوره هاي مريخ را شناخته است اما هنوز! كوچه هاي دلش را نمي شناسد.

چه بگویم؟ سخنی نیست. می وزد از سر امید نسیمی، لیک، تا زمزمه ای ساز کند در همه خلوت صحرا به ره اش نارونی نیست. چه بگویم؟ سخنی نیست.

شادی و اندوه شادی همان اندوه بی نقاب شماست. چاهی که خنده های شما از آن بر می آید،چه بسیار که با اشک های شما پر می شود. و آیا جز این می تواند بود؟ هر چه اندوه درون شما را بیشتر بکاود،جای شادی در وجود شما بیشتر می شود. مگر کاسه ای که شراب شما را در بر دارد همان نیست که در تنور کوزه گر سوخته است؟

 خودمو گول مي‌زدم  توي دو رنگی

نمي‌خواستم ببينم اون دل سنگي 

مي‌ديدم داشتي يواش يواش مي‌رفتي

اما خواستم خوش باشي توي زرنگي

هي مي‌گفتم دل خوشه فردا مي‌مونم

واسه خوندن تو بودي تنها بهونه‌ام

هي مي‌گفتم به خودم همش خياله

همه اين حرفها يه شوخيه مي‌دونم

تو چشات برقي نبود مثل گذشته

تازه فهميدم از اين حرفها گذشته

من همونم كه بودم تو داري عوض مي شي

بی تو من چه کنم  

                        رفتنت موج غربیی است که دل می شکند   

تو مپندار که خاموشی من        

                          هست بدهان خاموشی

بوی تو گرمی یک احساس است و گریه ام حسرت آن احساس

مهر تو خنده ماتم از دست رفتن تو

ای خدا می شنوی می شنوی

عاقبت ناله های دل سر به کجا خواهد برد

در جان عاشق من میل جدا شدن نیست

خو کرده ام قفس را میل رها شدن نیست

باز امشب به یاد تو به یک ستاره خیره می شوم

شاید ستاره تو باشی و مرا دراحساسی که به تو دارم تسلا دهد

حقیقت زندگی عشق به تو در کابوسها و رویاهاست

هرستاره شبی است که از تو دارم و آسمان چه پرستاره است

با آب پیمان بستم که که جز با تو و وبا یاد تو و در پناه تو از آب نگذرم

با آب پیمان بستم که جز با تو با دیگری دل نبندم

احساس رفتن و از دست دادنت همچون پرواز عقابهای آهنین در آسمان لایتنهای عمرم

همیشه با بغض و گریه همراه بوده است

روزگار غريبي است! چرا؟؟؟؟؟؟؟؟

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد

و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت .

روزی که کمترین سرود

                               بوسه است

و هر انسان

              برای هر انسان

                                 برادری ست .

روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند

قفل            افسانه ئیست

و قلب         برای زندگی بس است .

روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است

تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی .

روزی که آهنگ هر حرف زندگی ست

تا من به خاطر آخرین شعر رنج جستجوی قافیه نبرم .

روزی که هر لب ترانه ئیست

تا کمترین سرود بوسه باشد .

روزی که تو بیایی ، برای همیشه بیایی

و مهربانی با زیبایی یکسان شود .

روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم ...

و من آن روز را انتظار می کشم

حتی روزی که دیگر  نباشم .

نــــــــــــــظــــــــــــــــــــــــــر بـــــــــــــــديـــــــــــــــــــــد

    عشق يعني   مستي  و   ديوانگي

                               عشق يعني  با  جهان  بيگانگی

     عشق یعنی شب نخستین تا سحر

                              عشق يعني سجده‌ها با چشم تر 

چرا وقتی نوبت ماست آسمون جایی نداره

واسه من تنهایی درده درد هیچ کس نداشتن

هرگل پژمرده ای رو تو کویر سینه کاشتن

دیگه باور کردم این رو که باید تنها بمونم

تا دم لحظه مردن شعر تنهایی بخونم