عشق آن است که یکی برای دیگری چتر شود

                                و او هرگز نفهمد که چرا خیس نشده است

نمي دانم چرا  ولي او مرا ديوانه مي‌كند

نمي‌دانم كه چه كار مي‌كند ولي اختيارم را از دست مي‌دهم

اي كاش اجازه مي‌داد همان مردي باشم كه مي‌خواهم

به هرحال او مي‌تواند مرا مانند يك كودك بي‌پناه رها كند

نمي‌دانم چه‌طور، ولي او مي‌تواند

وقتي مي‌خواهم گريه كنم مرا بخنداند (آه، بله)

به من مي‌گويد كه اختيارم دست خودم است ولي مي‌دانم كه اين يك دروغ است

و براي من اهميتي ندارد كه او فردا هم تو را مانند امروز دوست داشته باشد

مي‌تواند تو را در ابهام نگه دارد ولي اگر پيش تو بماند از آن تو خواهد بود

و اين همان احساس زني را دوست داشتن است

زني را دوست داشتن

از اینکه مجبورم همیشه گریه هامو پشت خنده زورکی قایم کنم.

خسته شدم. میخوام داد بزنم

بگم بابا! منم آدمم   احساس دارم   عشق دارم

نه اصلا «دوست دارم»

آخه تا کی اشکهامو نریزم

بلند بلند توی بغل یکی گریه نکنم

آخه تا کی وقتی غمگینم به همه بگم خیلی خوشحالم

بخندم وقتی میخوام گریه کنم

دلم میخواد وقتی بدی می شنوم گریه کنم خالی بشم.

ولی همیشه یه نگاه

روم سنگینی میکنه که اگه گریه کنم ازم می پرسه چرا؟ چرا؟ چرا؟

کاشکی بیاد یه روز که بگم واسه اینکه .............

خیلی خیلی دوستش دارم

میخوام با شادیهاش بخندم

با غمهاش گریه کنم

اصلا براش بمیرم    براش بمیرم   بمیرم  بمیرم   بمیرم ............

یه عنایتی که خرابه دلم      بدیمو نذار به حساب دلم

مگه هرکی که بدشد حق نداره کربلایی بشه

بده رخصت بیاد توی حرم قلبش خدایی شه

عکس گنبدت روبروی منه      دیدن حرمت آرزوی منه

اگه زهرا بخواد و این دل بشه قابل

بیام آخر به پابوس دو تا دست ابوفاضل

                   پول پیدا کردم هر کی دوست داره پولدار بشه زودی بیاد (اینجا)

فکر می کنی که تو را ترک میکنم

ولی می دانی که من آنقدر بد نیستم

فکر میکنی وقتی به زانو دربیایی

تورا به حال خودت رها میکنم

نه چنین کاری نمی کنم

هروقت بخواهی پشتیبان تو خواهم بود

و ای کاش تنها می توانستی این را در وجود من ببینی

آه   وقتی خودت را باخته ای

در کنارت خواهم بود و تو را محکم در آغوش خواهم گرفت

وقتی تنها مانده ای و نمی توانی در میان دیگران جایی بیابی

به تو نشان میدهم تا چه حد از آنچه که فکر میکنی بهترهستی

وقتی گمشده و تنهایی و راه بازگشت را نمی یابی

تو را پیدا میکنم عزیزم و به خانه خواهم برد

و اگر میخواهی گریه کنی آماده ام تا اشک هایت را پاک کنم

و چه زود حالت خوب خواهد شد

آه وقتی غمگین هستی آنجا خواهم بود در کنار تو

وقتی خودت را باخته ای در کنارت خواهم بود

و تو را محکم در آغوش خواهم گرفت

و وقتی غمگین هستی آنجا خواهم بود در کنار تو

در ضمن از همه دوستانی که از این بلاگ دیدن میکنند و پیشنهادی دارند

خواهش میکنم که ما را در بهتر نویسی یاری نمایند.

منتظر یاری سبزتان هستیم  (دو عاشق)

عشق شوق مرگ فاخته ای است برای رسیدن به دلباخته اش

التماس درختی است به آب جوی

عشق لذت نهان است     

 انشای تمام روان است

زبان چشم است 

دیوانگی عقل است

رسوایی خلق است

تن به تن جنگ است   

 آماده گوش به زنگ است  

هزاران رنگ است

خیلی زرنگ است

عشق دیوانگی است

جنگ سرد است و دگر هیچ

تا به تو تكيه كردم، پشتمو خالي كردي

تو رسم دل شكستنو بد جوري حا لي كردي

بيا ببين چه خستم غمين و دل شكستم

كوه غرور بودم حالا به خاك نشستم

خيال مي‌كردم تو برام پشت و پناهي

با اين همه خستگي‌هام يه تكيه گاهي

چه آرزوهايي كه بر تو بستم

بلور قلبمو به پات شكستم

ديگه امروز ديدنت خواب و خيا له

عشق تو دوباره داشتن حالا اميد محا له

دوستان عزیز این وبلاگ تا اطلاع بعدی آپ نمیشه

شاید هم کلا بسته بشه همه چی بستگی داره به . . .

واقعا بایستی ببخشید

گريه كه سهم من نبود، اي كه تمام زندگيم با اسم تو شروع ميشه، يه روزي

نياد به من بگي كه ديگه از پيشم برو

ستاره شبهاي من نوبت از تو خوندنه، بيا كه قلب من فقط به خاطر تو مي‌زنه

هنوزم منتظرم هنوزم دوست دارم هنوزم كنج دلم يه جوري خونه داري

ميدوني چشم براهتم آخه بگو كجايي؟؟؟؟

نگو از من ديگه سيري، حرف گفتني نداري منو با اين همه احساس

دست گريه مي‌سپاري، اي حضورتو هميشه يه بهونه واسه موندن

واسه مَقْدَم حضورت، لحظه لحظه جون سپردن

 یاعلی گفتیم و عشق آغاز شد

تنها دليل من كه خدا هست و

اين جهانِ زيباست ،     وين حيات عزيز وگرانبهاست

لبخند چشم توست !        هرچند باتبسم شيرينت ،

آن چنان                        از خويش مي روم ،

كه نمي بينمش درست !

لبخند چشمِ تو         در چشمِ من ، وجود خدا را      آواز مي دهد .

در جسم من    ،      تماميِ روحِ حيات را       پرواز مي دهد .

جان مرا –               كه دوريت از من گرفته است .

شيرين و خوش ،     دوباره به من باز مي دهد .

شايد محال نيست . . .

آن كس كه درد عشق بداند

                اشكي براين سخن بفشاند

اين سان كه ذره هاي دلِ بي قرارِ من

 سر در كمند عشقِ تو ،         جان در هوايِ‌ توست

شايد محال نيست كه بعد از هزار سال ،

 روزي غبار ما را ،           آشفته پوي باد ،

در دور دستِ دشتي از ديده نهان ،

بر برگ ارغواني ،         پيچيده با خزان 

با پاي جويباري ، چون اشكِ ما روان 

 پهلوي يكديگر بنشاند !

                                         ما را به يكديگر برساند !